Roboty drogowe i corrida

Gdyby ktoś kiedyś mnie zapytał, co wydaje mi się cięższą pracą: kopanie rowów, praca czysto fizyczna, czy też może próba mentalnego przeformułowania własnych spostrzeżeń i doznań - nie wahałbym się ani sekundy! Z chęcią chwyciłabym za łopatę i pognała w pomarańczowym kubraczku wspierać rozwój sieci komunikacyjnych w Polsce. 

No właśnie - tylko co jeśli ten wybór jest czysto hiptetyczny? Byłabym zapewne mało przydatna jako pracownik fizyczny z moimi dziecięcymi dłońmi o iście książęcej wrażliwości... No więc -skoro praca fizyczna nie, to co? Pozostaje mi w takim razie tylko ta mentalna zabawa w kotka i myszkę. 

Ciągle prześladuje mnie przekonanie, że na pewnym etapie mojego życia - dość wczesnym zapewne - ktoś wyprał mi mózg i wbił do głowy przekonanie, że wszystko co ma jakikolwiek odcień emocjonalności, jakąkolwiek walencję jest z gruntu złe i bezwartościowe - dla looser'ów innymi słowy. Dla ludzi, którzy nie potrafią nad sobą panować i trzymać na wodzy własnych rozbuhanych pragnień i popędów. 

I teraz stoję właśnie w tym miejscu - na pozór powściągliwa i opanowana, nie okazująca najmniejszych emocji - a wewnątrz rozgrywa mi się corrida, w której krew płynie potokami a ryki ranionego zwierzęcia są nie do zniesienia. I tak się gonimy: ja-byk i torreador w postaci moich emocjonalnych perypetii. Co mnie dopadnie - to leje się krew. Każda kolejna próba powstania i podjęcia ucieczki przychodzi coraz trudniej, bo z byka już się trochę tej krwi wylało i nie ma na ucieczkę siły - a wraz z opadającymi siłami zmniejsza się jego wola walki o przetrwanie, gdyż niejako przewiduje, że zakończyć się to może tylko w jednej sposób. Krwawość i brutalność całego procederu jest niezaprzeczalna. 

Zastanówmy się co będzie, kiedy w końcu nadejdzie moment całkowitego braku sił na ucieczkę? Dopadnie mnie mój oprawca, przeszyje kilkoma włóczniami, a ja padnę na arenę i będę sobie konać w przekonaniu, że przegrałam. Tak przecież wygląda tradycyjna corrida! Na koniec tłumy gapiów nagradzają torreadora gromkimi brawami, wychwalając jego odwagę i determinację, a byka się usuwa, bo psuje scenerię.

O ile w corridzie da się to załatwić w sposób przejrzysty i zgodnie z ustalonym schematem, o tyle moja corrida tak się zakończyć nie może - no bo jak? W takim razie jak się zakończy? Jak w kreskówce?? Byk i torreador będę się gonić do końca świata?? Zostaną dozgonnymi przyjaciółmi?? Zginą wspólnie w imię solidarności i przywiązania, które w czasie tej całej walki miało czas aby się rozwinąć??

Może to po prostu nie jest corrida?? Może byk ucieka, chociaż nikt tak naprawdę go nie goni??

Tak mi się przypomniało - wiekowe, ale jakże adekwatne: