to miejsce powoli staje się czymś na kształt pamiętnika z terapii... Ale może coś takiego jest mi potrzebne? Łatwiej mi wyrazić to co czuję pisząc. Werbalizacja staje się prostsza... i do tego nie ma nikogo obok, kto patrzy w moją stronę... Może ja powinnam się po prostu w ten sposób komunikować? Dać terapeutce adres bloga i powiedzieć "Proszę sobie przeczytać co chciałam Pani powiedzieć." Pomysł pewnie średni, ale niewątpliwie byłby bardziej skuteczny niż moje nieudolne próby wyduszenia z siebie czegokolwiek.


Zastanawia mnie usilnie mój aktualny zjazd pod względem panowania nad czymkolwiek. Nie panuję, nie wiem jak to zrobić. Czuję się relatywnie źle... Rzadko się zdarzało, żebym czuła się źle pod względem fizycznym, a teraz to norma... Czyli niejako sygnał, że przesadzam. I ja o tym doskonale wiem. Ale cóż mi z tej wiedzy skoro nie potrafię się za siebie zabrać? Nie idzie mi to i już...

I do tego coraz częściej nachodzą mnie myśli o przerwaniu terapii, o tym, że ja już tak nie dam rady... Że nie pomagam sobie, a czasami wręcz mam wrażenie, że szkodzę. Z drugiej jednak strony doskonale pamiętam dlaczego się na kolejną terapię zdecydowałam... i nie zrobiłam tego dlatego, że chciałam nagle doznać magicznego wglądu i się "wyprostować" tylko dlatego, że wiedziałam, że jestem na bardzo cienkiej linie 100 metrów nad ziemią i że się chwieję... I wtedy realnie byłam przerażona możliwością, że sobie nie dam rady w żaden sposób, że zostało mi niewiele życia. Potem było ciut lepiej. Przez pewien okres można by nawet powiedzieć, że było względnie ok... A teraz jest jak przed maturą, i potem jak przed kolejną terapią... To mój 3ci raz kiedy już nawet nie mam siły pisać, że nie mam siły... Tylko tym razem mój instynkt samozachowawczy się nie włącza... teraz chcę uciec... Uciec jak najdalej i zaszyć się w jakiejś norce, żeby spokojnie skończyć to co się zaczęło... Nie musieć więcej uciekać... Nie czuć się jak na samym dnie studni... Przerażenie nie jest zapewne dobrym słowem na określenie mojego aktualnego odczuwania... Ale nie znam lepszego... Więc niech będzie - przerażenie i rozpacz...