Czy zdarza Wam się tęsknić? (haha... adresuję pytanie do wyimaginowanych czytelników - nie jest ze mną dobrze!). Ale to nic - mam potrzebę poprowadzenia dialogu...
A więc! Czy zdarza Wam się tęsknić? Ja tęsknię rzadko... Prawie wcale. Ale kiedy już tęsknię, to nie jest to tęsknota rozumiana tradycyjnie. Nie tęsknię za osobą. Nie za domem rodzinnym, nie za przyjaciółmi. Tęsknię za zachowaniami.
Dzisiaj też tęsknię. Za czasami które zostawiłam za sobą i nieudolnie, wbrew logice i zdrowemu rozsądkowi próbuję do nich wracać - bezskutecznie!! Dzisiaj tęsknię za okresem w życiu kiedy dzień zmykał się w dwóch cyfrach: 250 i 5... 250 kcal i 5 km... 250 kcal limitu posiłków dla "grubasa"i 5 km biegu. Wychodziło z tego piękne 0... Zero okrąglutkie, pękate, tłuściutkie... takie jak moje "odbicie" w lustrze... Lub też to co mój pokrzywiony umysł w tym lustrze widział...
I dzisiaj... jakieś 15 kg później... tęsknię za okrąglutkim i tłuściutkim zerem... Tęsknię chociaż wiem, że mi nie wolno! Nie mogę i nie powinnam za tym tęsknić... Ale cóż poradzić? Tęsknota to uczucie - a uczucia nie zawsze są racjonalne...
Powracając do początku... Czy Wam tez zdarza się tęsknić za czymś czego nie powinniście chcieć, ale - w teorii - możecie dostać??
I właśnie to że mogę się tej tęsknoty tak łatwo pozbyć jest w tym wszystkim najgorsze...
Ależ zdarza się. Zazwyczaj tęsknię za czasami, w których byłam zdrowa i jedzenie było dla mnie czynnością tak cudownie normalną, a tematyka anoreksji/bulimii tak cudownie odległa i abstrakcyjna. A gdy z kolei choroba przemawia przeze mnie bardziej niż zwykle, tęsknię za jej początkami, w których królowały: wielki głód, wielka obsesja i moje małe, wielkie ciało.
OdpowiedzUsuńA poza tym nie tęsknię za niczym, bo choroba wyprała mnie ze wszystkiego.
Pozdrawiam i trzymaj się!
No i właśnie... Przykro mi, że i Tobie się tęskni w taki sposób... Nikt tak tęsknić nie powinien! Ale w życiu tak już chyba jest - przynajmniej w moim :) - że "powinno być" i "jest" rzadko mają ze sobą coś wspólnego.
Usuń